Sponsor serwisu:

Partnerzy:

Kościół Trójcy Świętej

Kościół św. Trójcy przy ul. Mikołowskiej w Gliwicach jest pozostałością po wcześniej znajdującym się w tym miejscu szpitalu i kaplicy pw. Trójcy Św., św. Marii i św. Bartłomieja, ufundowanych w 1409 r. Budynki wielokrotnie nawiedzają pożary i zniszczenia, ale szpital funkcjonował aż do XIX w. Obecna bryła w stylu klasycystycznym była budowana w latach 1836-1838 r. Była to pierwotnie kaplica dla mieszkającej w pobliżu biedoty.

W XIX w. Kościół staje się przedmiotem sporów bliskim protestantom starokatolików i katolików rzymskich zamieszkujących śląską ziemię. W 1872 r. protestancki burmistrz Gliwic Teuchert przekazuje kaplicę Kościołowi Starokatolickiemu w Niemczech. W 1922 r. magistrat podważa decyzję burmistrza i świątynia przechodzi ponownie w ręce Kościoła Katolickiego, jako filiał parafii św. Piotra i Pawła. Jednak w 1941 r. hitlerowski burmistrz Gliwic Meyer ponownie przekazuje kościół starokatolikom.

Międzyczasie, w 1927 r. na plac przed kościołem trafia figura św. Nepomucena, której autorem jest wybitny rzeźbiarz opawski Johannes Nitsche.

Po wojnie świątynia trafia w ręce katolików obrządku ormiańskiego, wypędzonych z kresów wschodnich. Akt ten potwierdził 14 października 1945 r. ówczesny administrator kościelny Śląska Opolskiego ks. dr Bolesław Kominek.

W 1950 r. do świątyni za sprawą jej opiekuna ks. Kazimierza Roszko, trafia cudowny obraz Matki Bożej Łysieckiej. Budynek przechodzi kapitalny remont w latach 1959-1652. Wykonano m.in. nowy żelbetowy strop, ścianę szczytową i więźbę.

W 1974 kościół zostaje zaliczony do sanktuariów Roku Świętego w diecezji Opolskiej. 19.09.1974 ks. Bp. W. Wycisk konsekruje ołtarz główny.

Dekretem z 1 grudnia 2009 r. arcybiskupa Kazimierza Nycza przy kościele zostaje powołana parafia ormiańskokatolicka, której proboszczem obecnie jest x. Tadeusz Isakowicz-Zaleski.

Dzięki uprzejmości proboszcza i miejscowych Ormian, od 2010 r. w kościele funkcjonuje także niewielka wspólnota przywiązana do tradycyjnej liturgii trydenckiej, której duszpasterzem z mianowania ks. biskupa Gerarda Kusza został x. Jarosław Steczkowski.   

Sobota 9 lipca 2011 r. przejdzie do historii tak miasta Gliwic, jak i całej społeczności ormiańskiej w Polsce.  Tego dnia odsłonięto i poświęcono Chaczkar - kamienny krzyż wotywny, upamiętniający ważne wydarzenia. Chaczkar ma upamiętnić ofiary ludobójstwa Ormian i Polaków, który polegli za swoje ojczyzny w XX wieku.

Opis kościoła ze strony diecezjalnej

Dnia 4 marca 1409r. Michał Bynky funduje szpital z kaplicą pod wezwaniem św. Trójcy. Dnia 21 lipca 1424r., książe Oświęcimski uposaża kapelana szpitala św. Trójcy stałym czynszem z Wójtowej Wsi. W 1711r. dnia 9 września pożar niszczy kaplicę św. Trójcy wraz ze szpitalem. Staraniem ks. Alojzego Hensla kościół zostaje odbudowany (oddzielnie od budynku szpitalnego) i konsekrowany 29 czerwca 1712r.W latach 1836-1838 wybudowany zostaje obecny kościół, po pożarze poprzedniej fundacji. W 1872r. protestancki burmistrz Gliwic Teuchert przekazuje kościół św. Trójcy starokatolikom i dopiero w 1922r. Magistrat Gliwicki osądza czyn Teucherta jako sprzeczny z dokumentem fundacyjnym i przekazuje kościół prawym właścicielom. W 1941r. zacięty hitlerowiec, burmistrz Gliwic Meyer, gwałcąc prawa katolików, przekazuje ponownie kościół starokatolikom.

Dnia 28 września 1945r. Starostwo Grodzkie w Gliwicach przekazuje kościół św. Trójcy katolikom obrządku ormiańskiego. Akt ten potwierdza 14 października 1945r. ówczesny Administrator Śląska Opolskiego ks. dr Bolesław Kominek. W latach 1959 - 1652 przeprowadzono kapitalny remont kościoła. W połowie 1974r. ormiański kościół św. Trójcy zaliczony został do sanktuariów Roku Świętego w Diecezji Opolskiej. Dnia 19 września 1974r. ks. Bp. W. Wycisk konsekrował ołtarz główny. W nocy z 16 na 17 września 1985r. nieznani sprawcy dokonali włamania do wnętrza kościoła. Ich łupem padły liczne wota i korona z obrazu Matki Boskiej Łysieckiej.

We wnętrzu po lewej i po prawej stronie prezbiterium wiszą dwa olejne obrazy: "św. Trójca" (XVIIIw.) i Patron Polskich Ormian "św. Kajetan" (XVIIIw.). Na wprost wejścia we wnęce niewielkich rozmiarów obraz św. Judy Tadeusza, Patrona Armenii. Kompozycja obrazu opiera się na jedynym liście św. Judy Tadeusza. Postać Świętego umieszczona centralnie, zamknięta jest o góry początkiem Jego listu, o dołu zakończeniem. Lewa i prawa strona tła obrazu wypełniona jest symbolami opartymi na treści listu. Apostoł mówi o tych, którzy odwracają się od prawdy, porównuje ich do błędnych gwiazd, brudnej wody, chmur bezwodnych i obumarłego drzewa, pozbawionego liści.

Ołtarz z postacią Kaina - przypomina ludobójstwo. Apostoł w prawej dłoni trzyma swój list ze słowami wstępu "Miłosierdzie wam i pokój". Lewą ręką przekazuje łaski proszącym o nie. Białym kolorem szat wzywa do wierności we wierze. Czerwone obramowanie płaszcza i szaty oznacza męczeństwo a napis na obramowaniu głosi "przez Jego ręce działy się znaki i cuda wielkie wśród ludu". Leżąca po prawej stronie maczuga jest narzędziem męki apostoła i uderzeniem, siłą przemocy względem prześladowanych. Po lewej stronie leżący lew,, spętany czerwoną siecią - symbolizuje miasto Lwów i całe Południowo-Wchodnie Kresy Polski spętane sowiecką niewolą. Obraz ufundowany został przez Ormianki Lwowskie: p. Jadwigę Minasiewicz i Marię z Jakubowiczów Złowodzką, zamieszkałych po 1945r. w Gliwicach. Obraz malowała w 1948r. p. Regina Szyrajew, rodem ze Lwowa, nauczycielka rysunku w gimnazjum SS. Urszulanek we Lwowie.

O cudownym obrazie, jego historii, pocztytasz tutaj.



Wykonanie: Enterglobal